Geografia i klimat.
Włochy to kraj w dużej mierze górzysty – od północy otoczony Alpami, a w środkowej i południowej części Apeninami, które stanowią swoisty kręgosłup Półwyspu Apenińskiego, ciągnąc się przez prawie całą jego długość.
Klimat Włoch jest w większości podzwrotnikowy, a porastająca Włochy roślinność śródziemnomorska to wiecznie zielone lasy, duża ilość krzewów i niskiego zadrzewienia. Lato we Włoszech bywa suche i gorące, a zimą panują temperatury umiarkowane, z dużą ilością opadów deszczu. Śnieg w we Włoszech pojawia się bardzo rzadko (nie licząc regionów północnych i górskich). W Rzymie śnieg pada średnio raz na 20 lat i właśnie w 2012 roku, mogliśmy zaobserwować to niespotykane zjawisko.
Półwysep na którym leżą Włochy, przypomina z wyglądu wysokiego, damskiego buta, stąd często nazywany jest „włoskim butem”.
Włochy to również liczne wyspy, których jest ponad 70. Duża część z nich jest pochodzenia wulkanicznego, a niektóre mają wciąż czynne wulkany (np. Etna na Sycylii).

Historia.
Włochy, jak na kraj europejski są bardzo młodym państwem, powstałym dopiero w roku 1861. Wtedy to, król Wiktor Emmanuel dokonał historycznego zjednoczenia Włoch, które wcześniej były podzielone na liczne miasta-państwa. Rządy parlamentarne trwały do roku 1920, kiedy to władzę przejął faszystowski dyktator, Benito Mussolini. W drugiej wojnie światowej, Włochy stały po stronie Niemiec. Po zakończeniu II woj. światowej, w 1946 roku proklamowano powstanie demokratycznej republiki, wkrótce potem zaczęło się mocne ożywienie gospodarcze Włoch. Owocem tego był udział Włoch w pakcie założycielskim EWG (Europejska Wspólnota Gospodarcza), która potem stała się zalążkiem UE, oraz Paktu Północno-Atlantyckiego (NATO).

Ale zwykle, turystów nie interesuje zbytnio nowożytna historia Włoch. Wiąże się to z tym, że ziemie leżące w granicach dzisiejszego państwa włoskiego, stanowią niezapomniane dziedzictwo a zarazem źródło cywilizacji europejskiej.
To właśnie tutaj, tysiące lat temu plemiona Etrusków rozpoczęły kolonizację ziem. To tutaj narodziła się wielka i wspaniała kultura Imperium Rzymskiego, które w swych najlepszych czasach sięgało od Atlantyku do połowy Azji. Do dziś zachowało się wiele zabytków z tych historycznych czasów, duża część z nich znajduje się w Wiecznym Mieście – Rzymie, oraz jego okolicach.
Wieki średnie, to z kolei początek nowożytnego imperium i początek epoki panowania chrześcijaństwa w Europie. Przez setki lat, Rzym a poźniej Watykan, staje się siedzibą Papieży, którzy prawie zawsze są Włochami (nieliczne wyjątki to Hadrian VI – Holender, Jan Paweł II – Polak i Benedykt XVI – Niemiec).

Montepulciano, znajduje się w południowo-wschodniej, żyznej części Toskanii, obfitującej w najlepszej jakości winnice. Historia Montepulciano zaczyna się już w czwartym wieku przed naszą erą, kiedy to w tym okolicach pojawili się Etruskowie. W czasach rzymskich, stacjonowały tutaj liczne oddziały wojsk. W IV wieku n.e, biskup Arezzo poświęcił Montepulciano, a w wieku XV, Montepulciano było miejscem zamieszkania kardynała Marcello Cervini, który był jednym z najkrócej pełniących pontyfikat papieży (tylko 28 dni, jako papież Marceli II).

Najciekawsze miejsca do odwiedzenia w Montepulciano, to renesansowy kościół San Biagio, zbudowany z miodowo-kremowego trawertynu, kościół św. Agnieszki, katedra z tryptykiem „Zwiastowanie” Taddea di Bartolo, Palazzo Bucelli z wbudowanymi w fasadę etruskimi płaskorzeźbami i grobowcami, piękny pałac – Palazzo Tarugi, oraz miejski ratusz Palazzo Comunale – przypominający słynny Palazzo Vecchio z Florencji.

Będąc przejazdem w Montepulciano, warto skorzystać z okazji i posmakować znakomitego czerwonego wina – Vino Nobile di Montepulciano DOCG, serwowane w winiarniach wykutych w skale. Jest to jedno z lepszych, toskańskich win, tworzone na bazie szczepu Montepulciano, co ciekawe – czasami to samo wino sprzedawane jest jako chianti.
Uwaga – w polskich sklepach, często możemy spotkać wino Montepulciano Abruzzo – całkiem dobre jak na swoją cenę, ale nie ma ono nic wspólnego z „Vino Nobile di Montepulciano”, jedynie bazuje na szczepie Montepulciano, z tym że uprawianym w regionie Abruzja.

Nazwa „Umbria” odnosiła się wcześniej do krainy historycznej w starożytnej Italii, znajdującej się w środkowej części Półwyspu Apenińskiego. Nazwa ta, pochodzi od antycznego ludu Umbrów, który osiedlił się tam w VI wieku p.n.e. Umbrowie byli później wypierani przez Etrusków, by w końcu cały region został wchłonięty przez Cesarstwo Rzymskie. Główne miasta w okresie antycznym to Mevania (dziś Bevagna) i Narnia (dziś Narni). Bogate zbiory z tego okresu możemy obejrzeć w Muzeum Archeologicznym w Perugii.

Włosi nazywają Umbrię „zielonym sercem Włoch„. I tak właśnie można krótko scharakteryzować ten region:góry, lasy, doliny i rozległe, malownicze pola słonecznikowe. W związku z tym, że Umbria nie posiada dostępu do morza, nie jest typową destynacją turystyczną oferowaną przez biura podróży. Większość odwiedza Toskanię, często nie zdając sobie sprawy ile piękna i nieodgadnionej tajemnicy czeka za przysłowiową „miedzą”. Wielu turystów odwiedzających Umbrię to pielgrzymi odwiedzający Asyż czy Orvietto, bądź przejazdem udający się do Rzymu.

Kwatery i noclegi w Umbrii są znacznie tańsze niż w sąsiedniej Toskanii, zaś widoki równie wspaniałe. Jest to jednak region dla bardziej ambitnych turystów, lubiących piesze wędrówki, których nie przeraża kilkukilometrowa odległość do najbliższego sklepu, czy też niewielka ilość typowych rozrywek jak dyskoteki i kluby nocne. Bo Umbria, to górzysta, mocno zalesiona i mało zaludniona kraina. Miasteczka, zwykle położone są bardzo malowniczo na wzgórzach.

Umbria często nazywana jest także „Umbra mistica” i rzeczywiście jest coś niesamowitego w tych tajemniczych krajobrazach, urokliwych i samotnych miasteczkach rozsianych po zielonych wzgórzach, pokrytych charakterystyczną, mistyczną mgiełką. Może właśnie dlatego ta ziemia nazywana jest również „Umbra santa” – ziemia świętych. Bo właśnie Umbria, to region Włoch, który zrodził najwięcej Świętych. To ziemia, która wydała min. św. Franciszka, św. Benedykta, św. Klarę, św. Walentego i wielu innych.

Historia Sycylii sięga głebokiej starożytności, już ponad 3000 lat temu była zasiedlona przez Sykanów, w XI w p.n.e. dostała sie ręce Fenicjan, a następnie przeszła pod panowanie Greków. Dzięki tym czynnikom, Sycylia stała się unikalnym sanktuarium, zachowując wierzenia, obrzędy i uwarunkowania kulturowe, stając się tyglem w którym wymieszały sie najlepsze elementy kultury greckiej, ale także bizantyjskiej, muzułmańskiej, normańskiej, angewińskiej, aragońskiej i katalońskiej. Każda z nich zostawiła ślad, nie tylko w architekturze i wspaniałych budowlach, ale także w arcydziełach sztuki, rozsianych po całej wyspie. Efekt mieszania się kultur, znajdziemy również w lokalnych zwyczajach a także w specyficznej, sycylijskiej kuchni. To wszystko sprawiło, że wyspa stała się unikalnym skansenem w skali światowej.
Sycylia to nie tylko piękne piaszczyste plaże (np. wygrywająca w światowych rankingach plaża San Vito Lo Capo), urokliwe zatoczki z wieloma, dogodnymi miejscami do nurkowania, urokliwe miasteczka i liczne zabytki ale również nieokiełznana przyroda i wspaniałe góry, których uwieńczeniem jest słynny wulkan Etna, który co jakiś czas daje o sobie znać. Sycylia przyciąga swym pięknem co rusz to nowych turystów oraz stałych bywalców, których urzekła swym niezapomnianym pięknem.

Sycylijczycy są bardzo religijni, mają siedmiuset patronów świętych porozrzucanych po 389 miastach sycylijskich. W samym Palermo jest dwudziestu „zwykłych świętych” piętnastu „świętych głównych”, cztery kobiety „święte patronki”, a główną patronką wyspy jest Święta Rozalia.

Sycylijska kuchnia to tygiel, w którym nastąpiło idealne połączenie wszystkich wpływów różnych kultur, które następowały po sobie na wyspie.
Obecnie, można mówić o trzech rodzajach sycylijskiej kuchni: kuchnia patrycjuszów, magnacka oraz kuchnia uliczna, zwana także bufetową.
Panuje tu ogromne bogactwo i różnorodność potraw, ponieważ z każdego miasta, miasteczka i rodziny pochodzi własna wersja receptur, która odzwierciedla silne poczucie indywidualności.
Nie należy zapominać także o bardzo cenionych, sycylijskich winach, których historia sięga kilku tysięcy lat. Jednym z bardziej popularnych gatunków wina z Sycylii jest Marsala. Sycylia, to również jeden z największych eksporterów pomarańczy, sycylijskie pomarańcze są bardzo smaczne i cenione na całym świecie.

Wulkan na wyspie Stromboli, jest jednym z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie – małe wybuchy występują seryjnie, co kilkanaście minut, mniej więcej co godzinę jest jedna większa erupcja. Podczas tych wybuchów, można obserwować wydobywające się z wnętrza wulkanu strugi dymu, popiołu, żaru oraz małe bomby wulkaniczne. Na szczęście wybuchy nie są niebezpieczne i stanowią olbrzymią atrakcję turystyczną. Ostatnia erupcja większych rozmiarów, miała miejsce w roku 1930.

Stromboli było znane i popularne już w starożytności, mieszkańcy wyspy głównie zajmowali się uprawą rolną typową dla basenu Morza Śródziemnego, czyli: oliwki , winna latorośl „Malvasia”, figi, rozwinięte było także rybołóstwo. Do XIX wieku, Stromboli bardzo szybko sie rozwijało i w szczytowym momencie, na wyspie zamieszkiwała populacja około 4000 osób.
Pogorszenie sytuacji gospodarczej w wyniku zjednoczenia Włoch, niebezpieczne erupcje wulkanów początkiem XX wieku, oraz atak pleśni, spowodował, że w latach 30-tych, większa część mieszkańców wyspy została skazana na emigrację – wiele z nich udało się do Ameryki oraz Australii.
Obecnie, mieszkańcy Stromboli utrzymują się z turystyki. Wyspa jest też swego rodzaju strefą ciszy, gdyż zabronione jest głośne odtwarzanie muzyki w nocy, dlatego wybierana jest przez osoby chcące odpoczać od typowego, miejskiego zgiełku.
Ze względu na ukształtowanie terenu na wyspie, wiele ciekawych, widowiskowych miejsc dostępnych jest jedynie dla turystyki pieszej, ewentualnie można poruszać się na osłach lub mułach – jak czynią to rdzenni mieszkańcy Stromboli.